Bardzo się ciesze, że powstała taka kategoria na tym forum.Super

Ja mam pierwszy problem , moja córeczka ma 2,5 roczku i niestety ale chodzi bardzo późno spać, 22 to jest super.

Powiedzcie jak to zrobić żeby zasypiała chociaż godzinkę wcześniej. No i na dodatek córeczka usypia ze mną i śpimy razem w jednym łóżku. Chciałabym sie jakoś od tego uwolnić, macie jakieś dobre pomysły?

akisak

konsekwencja , konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja
wiem, ze na swoja rade uslysze wiele sprzeciwow, ale skoro u dwoch rodzin w ktorych pracowalam , moj sposob dziala, to znaczy ze jest cos w tym dzialaniu

Po pierwsze - dziecko nie moze spac w Twoim lozku. Jesli warunki w domu na to pozwalaja - powinno miec swoja sypialnie i spac we wlasnym lozku. Przestrzen powinna byc dla niej bezpieczna, to znaczy powinny byc tam przedmioty , ktore kojarza jej sie przyjemnie i w ich otoczeniu dziecko sie dobrze czuje.
Po drugie - dzieci uwielbiaja rutyne, wiec powinna to byc zawsze ta sama pora i powinny jej towarzyc te same czynnosci. Dziecko swietnie sie czuje, kiedy wie jaka czynnosc nastapi po biezacej. Moj podopieczny wie, ze najpierw ubieramy pizamke, co oznacza ze potem bedzie butla z mlekiem, a nastepnie za kilkanascie minut zmiana pieluszki , a potem spac. Zdarza sie ze marudzi (uwaga ! nie placze , tylko marudzi , czyli stosuje wymuszony placz - typowe) , ale trwa to najwyzej kilka minut, potem przez walki-talki slysze jak gawedzi do siebie w lozku i... zasypia. Przesypia cala nac, w nocy nie budzi sie , a jesli rano wstanie przed czasem kiedy z reguly wstaje, to wie ze musi sobie polezec i poczekac, az ktos po niego przyjdzie - opieka nad takim dzieckiem to marzenie . To samo jest z popoludniowa drzemka . Zatem warto dziecku pokazac , jak to chodzenie spac bedzie sie odbywac. W poprzedniej rodzinie czesto po kapieli , bylo kilkanascie minut zabawy w pokoju a potem czytanie bajki, nastepnie dziewczynki szly do swoich lozek i spaly. Niestety brak dyscypliny ze strony ich rodzicow spowodowal, ze starsza (5lat), potrafila zejsc na dol i placzem wymusic na matce, swoje zostanie z nia na kanapie - tak potrafila nie spac do prawie 23!! a nastepnego ranka nie umialam malej sciagnac z lozka, a do szkoly wstawala kwadrans po siodmej.
Zatem co radze ? Polozyc dziecko do lozka , poczytac bajeczke , pospiewac cichutko , powiedziec ze jest bezpieczne i ze mamusia z tatusiem sa w domu w innym pokoju. Bedzie plakac, owszem , ale zostawic tak . Jesli wciaz placze , wrocic do pokoju i powiezdiec ze placzem nic nie wskura , bo jej lozeczko jest w jej pokoju i tam jest jej miejsce. Tlumaczyc do skutku , ze nic sie nie stanie. Mozna zostawic wlaczona mala lamke i sukcesywnie ja wylaczac jak dziecko przywyknie. Prawdopodobnie taki trening zajmie kilka dni do nawet kilku tygodni - mnie to zajelo 4 dni, ale dziecko bylo mniejsze . Im starsze, tym ciezej bedzie je tego nauczyc. Byl placz - ale co dzien co raz mniej . Byla zlosc- ale tez do czasu. Dziecko placzem wymusza nasze reakcje , takie jakie chce. I wtedy przejmuje nad nami kontrole . Nie mozna dac sie zdominowac. Ja wiem , ze placz dziecka tworzy zamet w sercu i glowie, ale jesli sobie na to pozwolimy, to kiedy znajdziemy czas na przyjemnosci z mezem ? ze spiacym dzieckiem w malzenskim lozu ? Nie pozwolimy sobie na chwile przed tv lub komputerem bo dziecko bedzie nas absorbowalo do poznych godzin nocnych ? eeeee, nie sadze. Jakkolwiek by to groznie nie brzmialo - dyscyplina, konsekwencja , okraszona cieplem, zrozumieniem i tlumaczeniem do skutku. Pamietajmy tez, ze kazde ustepstwo , grozi kolejnym terrorem ze strony dziecka.
Tu gdzie teraz pracuje, mam doskonaly przyklad , jak dziecko potrafi byc szefem w domu. Jego ojciec - trzydziestoparo letni mezczyzna, nie chce wyjechac bez syna na dwa dni , bo sie obawia, ze synek go przestanie kochac. Moi drodzy , to chore ! Pamietajmy o jednym , dziecko moze byc calym naszym swiatem i calym naszym zyciem, ale jesli dopuscimy do tego by kompletnie nami zawladnelo , to sie okaze , ze po jego odejsciu , zabierze ze soba caly ten wlasnie swiat i cale to wlasnie zycie , a my zostaniemy sami , bo nie dostrzezemy ze z nami jest maz, sa przyjaciele, pies, kot , rybki , znajomi z pracy i osiedla, za to dostrzezemy brak dziecka , na ktorm zbudowalismy wszystko, a teraz nie mamy nic. Trzeba znalezc zyciowy balans.

Edytowany przez: BeataK, w: 2007/06/28 17:57

Ech jeszcze jedno co mi przyszlo do glowy, tak z doswiadczenia. Warto jest spedzac te kilkanascie minut przed snem spkojnie , bez wariacji. Wyglupy , wszelkie zabawy ktore sa dynamiczne i wymagaja energii, jak sakanie, bieganie itp , powoduja u dzieci czesto ekscytacje , podnosza cisnienie krwi , zatem lepiej ich unikac, bo wowczas dziecko ma duzy problem z zasypianiem.
Jesli Twoja corcia sypia duzo w ciagu dnia, to moze tez warto skrocic jej ten czas. Wowczas bedzie zmeczona wieczorem i chetnie polozy sie wczesniej.
To chyba wszystko co przychodzi mi do glowy, jak jeszcze wpadne na cos, to dopisze.
pozdrawiam

Edytowany przez: BeataK, w: 2007/06/28 17:46

W zyciu bym nie wpadła na to, że dzieci uwielbiają rutyne.. zawsze myslalam, ze lubia jak sie je czyms nowym zaskakuje a tu prosze:) Dzieki za rade!

aleksandraaaa napisał:
W zyciu bym nie wpadła na to, że dzieci uwielbiają rutyne.. zawsze myslalam, ze lubia jak sie je czyms nowym zaskakuje a tu prosze:)
Oczywiscie , ze dzieci lubia jak sie je zaskakuje - ale raczej przyjemnymi rzeczami, niespodziankami, a nie wiadomoscia, ze od dzis spia same
Dzieci nie maja zdolnosci myslenia abstrakcyjnego - wiec pokazanie im pewnych schematow , regul, norm - jest jak najbardziej potrzebne. Wiem, ze to moze bardzo przedmiotowo zabrzmiec, co teraz napisze, ale takie dzieci , wychowane od malego w pewnych "ramach" , latwiej sobie pozniej wychowac. Kiedy takie dziecko dorosnie , bedzie latwiej przyswajalo pewne normy zachowan dozwolonych i tych zakazanych . To my jestesmy tymi osobami, ktore pokazuja dziecku , co jest dobre a co zle , jestesmy wzorem , autorytetem - stracimy na powazaniu jesli nie bedziemy konsekwentni i jesli bedziemy bagatelizowac sygnaly wysylane przez dzieci . Do tego nie potrzeba uczonych pedagogow i psychologow dzieciecych - trzeba obserwowac wlasne dzieci i wyciagac wnioski Czy to latwe ? Pewnie , ze nie - to wymaga poswiecen , pasji i duuuzo pracy.
Ale przy zaniedbaniu , efekt moze byc oplakany. W poprzedniej rodzinie u ktorej pracowalam, bylam swiadkiem kompletnej destrukcji wychowawczej . Bylam bezsilna ze swoja dyscyplina i wychowaniem, bo rodzice podwazali moj autorytet pozwalajac dzieciom na wszystko . A dlaczego ? Dla swietego spokoju oczywiscie. Bo nie chcieli ich miec na glowie, chcieli zyc bezproblemowo, co rodzilo odwrotne skutki. Przez ich zaniedbanie doszlo do logopedycznych problemow mlodszej z siostr, i do duuuzych problemow z posluszenstwem starszej . Rodzicom wydawalo sie , ze panuja nad sytuacja , ale brak im bylo dystansu z jakiego ja to obserwowalam. A jak problemy sie zaczely, to nie bylo widac konca. Nie bede wdawac sie w szczegoly, bo moznaby duzo pisac, a z mojej strony to wskazywaloby na wielka niedyskrecje, ale wydaje mi sie, ze rodzice czesto nie zdaja sobie sprawy z tego, jaka krzywde wyrzadzaja dzieciom, stosujac metode "spychacza".

Podwazanie autorytetu.. nigdy nie powinno sie tak dziac.. a znam rodziny, gdzie dziecko idzie do matki przed obiadem : "mamo daj cucu" matka: "NIE! najpierw obiad" , dziecko idzie do ojca, a ten oczywiscie co mowi "weź sobie"... chyba nic bardziej tragicznego nie moze sie dziac w rodzinie niz cos takiego..

Ja zapowiedziałam mojej córce dwu letniej że następnego dnia jedziemy po łóżko dla niej, zabrałam ja do sklepu sama wybrała łóżko babcia zrobiła poduszkę razem kupiłyśmy poszewki na pościel kolorowe prześcieradło i już pierwszego dnia skakała po łóżku cieszyła się nawet nie dała mi usiąść bo to jej mówiła ty masz swoje.
Teraz czytamy książkę na dobranoc w pokoju potem mała idzie spać zabiera po drodze jakąś maskotkę ja ją nakrywam daje buziaka i ona zasypia sama obecnie ma 3 i pół roku.